Uzasadnienie realizacji projektu

Rządowe plany rozwoju energetyki jądrowej w Polsce ujęte także w działaniach I Priorytetu „Polityki Energetycznej Polski do 2030” i w uchwale Nr 4 Rady Ministrów z dn. 13 stycznia 2009 r., wymagają szybkiego zasilenia polskiej energetyki jądrowej w wysoko wyspecjalizowane kadry. Plany uruchomienia w Polsce dwóch elektrowni jądrowych po roku 2020 generują zapotrzebowanie na kadrę naukową z szerokiego wachlarza nauk takich jak fizyka, chemia, czy elektronika (ze szczególnym uwzględnieniem tematyki jądrowej).

Uruchomienie w Polsce pierwszej elektrowni jądrowej wymagać będzie zatrudnienie kadry zarówno z wykształceniem wyższym jak również inżynieryjno-technicznym. O ile uczelnie wyższe (uniwersytety) prowadzą obecnie kursy na kierunkach zawiązanych z energetyką jądrową, o tyle w obrębie szkolnictwa zawodowego nie ma obecnie ani jednego zawodu czy też specjalności, absolwenci której mogliby podjąć pracę w elektrowni jądrowej. Zapotrzebowanie na kadrę techniczną z wykształceniem „jądrowym” daje się również zaobserwować już w chwili obecnej. Głównie chodzi o: szpitale i inne ośrodki zdrowia wykorzystujące aparaturę medyczną typu aparaty rentgenowskie, akceleratory do diagnozowania i do terapii; zakłady przemysłowe wykorzystujące aparaturę typu wagi izotopowe do pomiaru masy substancji sypkich na taśmociągach, aparaturę diagnostyczną do kontrolowania stanu innych urządzeń lub poziomu zawartych w nich substancji.

Żadne z mazowieckich ani polskich techników nie kształci w zawodach mających rozszerzoną tematyką jądrową – takich zawodów w ogóle nie ma. Świadczy o tym lista zawodów „klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego”. Co prawda w Polsce nie funkcjonują jeszcze elektrownie jądrowe, jednak przygotowania do wykształcenia kadr muszą być rozpoczęte już w chwili obecnej tak, aby w momencie oddania do użytku pierwszych bloków Polska posiadała już wykształconą kadrę.

Pogłębiający się merytoryczny rozdźwięk pomiędzy wyższym poziomem edukacji nauk ścisłych a kształceniem objętym powszechnym systemem szkolnym (na wszystkich etapach edukacji) zagraża możliwości zbudowania kadry, której kompetencje będą wystarczająco przekonujące dla społeczeństwa uznającego energetykę jądrową za potencjalne źródło zagrożenia ludzi i środowiska.

Rozwiązanie innowacyjne, jakim jest autorski program nauczania fizyki, chemii i elektroniki w zakresie poszerzonym o zagadnienia jądrowe, będzie wypełniał lukę na liście zawodów „klasyfikacja zawodów szkolnictwa zawodowego”. Natomiast przekazywanie rzetelnej i sprawdzonej wiedzy w przygotowywanym programie (a nie zdawkowej i często zapisanej nadto uproszczonym językiem – jak to ma miejsce w obecnie dostępnych podręcznikach szkolnych) będzie służyło poprawie postrzegania energetyki jądrowej („boimy się tego co nieznane, przestajemy się bać, gdy to poznamy”).